Βιβλίο Επισκεπτών / Προηγούμενα Σχόλια

Προστέθηκε από Administrator / 18/02/2010

Αφήστε το σχόλιό σας
Όνομα: Δημ.Παπαδιαμαντόπουλος
Ημ/νία: 13-03-2012
Κείμενο: Σχετικά με τις ενέργειες «αλληλεγγύης» προς διάφορες άλλες συνδικαλιστικές ομάδες, βλέπω ένα μαιλ του συλλόγου για τους απολυμένους του Alter που αναφέρει: [… η αλληλεγγύη είναι μία συνεχής, συνειδητή στάση προς ανθρώπους με τους οποίους μας ενώνουν ‘κοινά συμφέροντα’ και που τώρα συναντούν ‘δυσκολίες’. ]
Νόμιζα συνάδελφοι ότι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είναι μια συνειδητή στάση προς ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν πρόβλημα διαβίωσης και επιβίωσης ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ αν μας ενώνουν \'κοινά\' συμφέροντα συντεχνιακά, κομματικά, ταξικά κ.α.
Αν όμως κάνω λάθος και η αλληλεγγύη μας μπορεί να είναι επιλεκτική,
τι ακριβώς ‘κοινά συμφέροντα’ έχουμε με τους χαλυβεργάτες, και τους εργαζόμενους σε χρεοκοπημένα Μ.Μ ?


Όνομα: Γιώτα Λαζαροπούλου
Ημ/νία: 25-01-2012
Κείμενο: Στις 10/2/2011 το ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata εξέδωσε ψήφισμα συμπαράστασης στον αγώνα των 300 μεταναστών εργατών που έκαναν απεργία πείνας. Συμπαραστεκόμαστε στους μετανάστες όχι από φιλανθρωπία αλλά γιατί στηρίζουμε ανθρώπους κυνηγημένους από την φτώχεια και την πείνα στις οποίες ήταν καταδικασμένες οι χώρες τους, μερικές από αυτές υπακούοντας σε υποδείξεις του ΔΝΤ και της παγκόσμιας τράπεζας. Πολλοί είναι πρόσφυγες, όχι για τουρισμό αλλά εξαιτίας πολέμων όπου δυστυχώς εμπλέκονται και ελληνικά συμφέροντα και υπάρχει ελληνική συμμετοχή.

Δεν έχουμε κανένα λόγο να απολογηθούμε για όποιες αξιόποινες πράξεις μπορεί να διαπράξει κάποιος από αυτούς, με τον ίδιο τρόπο που δεν απολογούμαστε για αντίστοιχες πράξεις ελλήνων εργαζομένων. Είναι δουλειά των ελληνικών δικαστηρίων να αποδώσουν δικαιοσύνη, αν και οι μετανάστες εξ αρχής δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα. Εφόσον η πράξη για την οποία έχουν μηνυθεί επισείει ποινή φυλάκισης μεγαλύτερη των τριών μηνών, το ελληνικό κράτος τους απελαύνει πριν ακόμα εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου.

Στηρίζουμε τους συναδέλφους μετανάστες γιατί μας στηρίζουν. Στηρίζουν την ελληνική οικονομία περισσότερο από όσο νομίζουμε. Στον προϋπολογισμό του 2011 προβλέπονταν 50 εκατ. ευρώ από τα παράβολα των μεταναστών και 12 εκατ. ευρώ φόροι από τους εφοπλιστές. Με τον αγώνα τους κατάφεραν μετά από 44 ημέρες απεργίας πείνας να μειωθούν στα 50 από 100 τα ένσημα που χρειάζονται για έκδοση βιβλιαρίου υγείας για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, μια σημαντική νίκη για το σύνολο των εργαζομένων της χώρας.

Συμπαραστεκόμαστε τέλος γιατί είμαστε ευγνώμονες για το ανεκτίμητο μάθημα υπομονής, επιμονής, θάρρους, αγωνιστικότητας και αισιοδοξίας που μας δίνουν καθημερινά. Αφού μπορούν ο Μωχάμετ, ο Χασάν και η Φατίμα να αντέχουν σε όλες αυτές τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, μπορούμε και εμείς!
25/01/2012
Γιώτα Λαζαροπούλου
Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata

Όνομα: Μαντζούνη Ι.-άρθρο Του ΗΛΙΑ ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ
Ημ/νία: 20-01-2012
Κείμενο: Το κυνήγι του νεκρού χρόνου

Οι νεκροί χρόνοι της εργασίας είναι ο εφιάλτης του κεφαλαιοκράτη. Μέσα στον συμβατικό χρόνο εργασίας (συνήθως οκτώ ώρες) πρέπει να καταναλώσει το εμπόρευμα που αγόρασε, δηλαδή τις ικανότητες προς εργασία των μισθωτών που παράγουν για λογαριασμό του μέσα στην επιχείρησή του.
Στον χρόνο που οι εργαζόμενοι δεν παράγουν, οι “δαπάνες μισθοδοσίας” μετατρέπονται σε κεφάλαιο που κοιμάται, σε κεφάλαιο που δεν αξιοποιείται. Ο χρόνος αυτός, που παρεμβάλλεται μεταξύ του συμβατικού χρόνου απασχόλησης και του πραγματικού χρόνου εργασίας, είναι ο “νεκρός χρόνος”, ο χρόνος κατά τον οποίο μένει ανεκμετάλλευτη η εργασία.
Το κυνήγι του νεκρού χρόνου στο οποίο επιδίδεται ο κεφαλαιοκράτης παίρνει πολλές μορφές: άλλοτε η εργασία κατατεμαχίζεται για να γίνει μια σειρά στοιχειωδών κινήσεων παρατεταγμένων κατά μήκος μιας μεταφορικής ταινίας, άλλοτε γίνεται αντικείμενο χρονομέτρησης ή βιντεοσκόπησης για να υπαχθεί η εργασία, και μαζί με αυτήν και ο εργαζόμενος, στον δεσποτισμό της επιχείρησης.
Από τις πιο πρόσφατες εκδοχές αυτής της αδιάλειπτης προσπάθειας του κεφαλαιοκράτη να μειώσει τον νεκρό χρόνο, είναι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η τετραήμερη εργασία, ο καταναγκασμός σε άδεια άνευ αποδοχών και όλες οι άλλες μορφές απασχόλησης με τις οποίες η επιχείρηση προσπαθεί να πληρώσει όχι για το εμπόρευμα που αγόρασε, αλλά για εκείνο το τμήμα του που τελικά κατανάλωσε.
Η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, προσφέροντας την δυνατότητα στον κεφαλαιοκράτη να κατανείμει κατά βούληση το εργατικό δυναμικό που χρησιμοποιεί στην αιχμή ή στην υποχώρηση της παραγωγής, ανεξάρτητα από τον οκτάωρο συμβατικό χρόνο, τον απαλλάσσει από ένα σημαντικό μέρος του νεκρού χρόνου εργασίας και ταυτοχρόνως από τις υπερωρίες που ήταν αναγκασμένος να καταβάλει προηγουμένως.
Η τετραήμερη εργασία, του επιτρέπει να δημιουργήσει \"πακέτα νεκρού χρόνου\" που σχηματίζουν μια συμβατική εργάσιμη ημέρα (ένα οκτάωρο) για την οποία δεν είναι υποχρεωμένος, βάσει της νομοθεσίας (1998), να καταβάλει αμοιβή. Ο καταναγκασμός σε άδεια άνευ αποδοχών, δηλαδή η άδεια που χορηγείται από τον εργοδότη κατόπιν αιτήσεως του εργαζομένου υπό την απειλή της απόλυσης ή άλλη, είναι ένας άλλος τρόπος να μην πληρώνει η επιχείρηση το εμπόρευμα που αγόρασε στο ακέραιο, παρά μόνον για εκείνο το τμήμα του που κατανάλωσε.
Ένα γλαφυρό παράδειγμα από το κυνήγι του νεκρού χρόνου είναι η ακραία απαίτηση ορισμένων καταστημάτων μεγάλης επιφάνειας στις ΗΠΑ να μην πληρώνουν τους ταμίες για τους νεκρούς χρόνους που παρεμβάλλονται μεταξύ δύο πελατών που προσέρχονται στο ταμείο για να πληρώσουν.
Πόσο λογική είναι αυτή η απαίτηση του κεφαλαιοκράτη; Εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια διπλή λογική: μία για την εργασιακή δύναμη που χρησιμοποιεί η επιχείρηση και μία άλλη για τα προϊόντα της. Θα ήταν αδιανόητο για το εμπορεύματα που πουλάει ο κεφαλαιοκράτης να μην καταβάλλεται το αντίτιμο στο ακέραιο αλλά μόνον για το τμήμα εκείνο που τελικά κατανάλωσε ο αγοραστής. Θα ήταν αδιανόητο, για παράδειγμα, όταν ενοικιάζουμε ένα αυτοκίνητο ή ένα δωμάτιο ξενοδοχείου ή μία κατοικία, να μην καταβάλουμε αντίτιμο για ολόκληρο τον χρόνο ενοικίασης και να αφαιρείται ο νεκρός χρόνος, ο χρόνος της στάθμευσης ή ο χρόνος των καλοκαιρινών διακοπών.
Αυτό που είναι αδιανόητο, όμως, για όλα τα άλλα εμπορεύματα, δεν είναι αδιανόητο για τους κεφαλαιοκράτες μας όταν πρόκειται για την εργασιακή δύναμη (δηλαδή για αυτό το εμπόρευμα που είναι το σύνολο των δεξιοτήτων, της ικανότητας και των γνώσεων του μισθωτού) που αγοράζει η επιχείρηση προκειμένου να το καταναλώσει μέσα στην παραγωγική διαδικασία.
Του ΗΛΙΑ ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ

Όνομα: Δημ.Παπαδιαμαντόπουλος
Ημ/νία: 14-12-2011
Κείμενο: Εγώ, και αρκετοί άλλοι συνάδελφοι νομίζω, παρατηρούμε ότι οι ανακοινώσεις του συλλόγου σταδιακά υιοθετησαν την ρητορική και την επιχειρηματολογία της άκρας αριστεράς. Χωρίς προσχήματα πλέον ο «Σύλλογος Εργαζομένων στην Ethnodata» εμφανίζεται να υιοθετεί την γενικότερη αντιμνημονιακή, αντι-ΔΝΤ, αντιφιλελεύθερη κλπ. ‘φιλολαϊκή’ όμως κατά τα άλλα ιδεολογία της άκρας αριστεράς.
Το πρόβλημα δεν είναι βέβαια ιδεολογικό, ότι δηλαδή απλά ΔΕΝ είμαστε κομμουνιστές, αλλά υιοθετούμε αυτή την ιδεολογία γιατί μας βολεύει στην προκείμενη χρονική συγκυρία. Το πρόβλημα είναι απολύτως πρακτικό, γιατί αυτή η ιδεολογία και η εν γένει αριστερή πρακτική δεν αποσκοπεί στην εξεύρεση λύσεων στο πλαίσιο μιας υποτυπώδους καπιταλιστικής οικονομίας, δεν αποσκοπεί σε διαπραγμάτευση βιώσιμων λύσεων, δεν την ενδιαφέρει με άλλα λόγια η πρόοδος των επιχειρήσεων ώστε να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας. Σκοπός της είναι η κατάρρευση του υπάρχοντος συστήματος για την ανοικοδόμηση ενός «νέου» μοντέλου. Ξεκινά λοιπόν μια μονότονη κριτική για τα ‘αντιλαϊκά’ μέτρα και την μαύρη μοίρα του εργαζόμενου αποσιωπώντας όμως τον τελικό στόχο αυτής της ‘πολιτικής’.
Και αυτό γίνεται επιστρατεύοντας μια ρητορική που σκόπιμα, έντεχνα και συστηματικά αποφεύγει να αναφερθεί σε προτάσεις για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης. Δεν υπάρχει καμία πρόταση για το τεράστιο χρέος και το προκλητικό πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού. Λένε περιστασιακά περί διαγραφής του (‘επαχθούς’) χρέους αλλά ούτε κουβέντα για το τι συνεπάγεται αυτό. Δεν ξέρουμε ακόμη και σήμερα αν συμφωνούν με την μείωση του δημόσιου τομέα ή όχι, αν είναι κατά τις φοροδιαφυγής ή όχι, της φορολόγησης γενικά ή όχι, αν συμφωνούν με τις μεταρρυθμίσεις ή όχι, αν θέλουν την Ελλάδα εντός ή εκτός ευρώ ? Πρέπει η οικονομία να γίνει ανταγωνιστική ή δεν χρειάζεται ?
Και δεν είναι μόνο ότι παραλείπουν να δώσουν προτάσεις, επιδίδονται και σε οικονομολογικές σοφιστείες. Εσχάτως διάβασα κάπου ότι επειδή ανέβηκαν τα επιτόκια δανεισμού σε άλλες χώρες της ευρωζώνης θεωρείται ότι και άλλες χώρες έχουν πρόβλημα στην οικονομία τους όπως της ελλάδας, άρα και το πρόβλημα της ελλάδας είναι γενικότερο πρόβλημα της ευρωζώνης. Οπότε μάλλον δεν έχουμε τίποτα να λύσουμε σε εθνικό επίπεδο καθότι όλα πρέπει να λυθούν σε ευρωπαϊκό. Άρα κακώς παίρνουμε οποιοδήποτε μέτρο.
Αμέτρητα τα επεισόδια στο σήριαλ του παραλόγου ΠΑΜΕ-ΚΚΕ και πάντα δεδομένες οι ‘φιλολαϊκές’ θέσεις εκφραζόμενες κατά το δοκούν. ‘Δεν χρωστάμε’ , ‘Δεν πληρώνουμε’ αλλά ο μισθός και η σύνταξη να πέφτει κανονικά. Να φύγει το ΔΝΤ αλλά να πάρουμε και την δόση και να πληρωθούν συντάξεις.
Καμία απόλυση, καμία μείωση μισθών, το ‘κεφάλαιο’ (?) να πληρώσει την κρίση. Δηλαδή πώς ?
Ο λόγος στο ‘Λαό’ με εκλογές αλλά ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για το ευρώ.
Και η υποκρισία δεν έχει τελειωμό. Επενδύσεις, ανταγωνιστικότητα, γραφειοκρατία, άνοιγμα επαγγελμάτων, φορολογικό, διαφθορά ? Ακούσαμε ποτέ την αριστερά ή τον Συλλογό μας να λέει τίποτα γι’ αυτά τα οποία φωνάζει όλη η επιχειρηματική κοινότητα εδώ και μήνες ? Ως απολύτως απαραίτητα για την στήριξη του ιδιωτικού τομέα που σηκώνει όλο το βάρος και την προστασία της απασχόλησης σε αυτόν. Τριακόσιες χιλιάδες θέσεις εργασίες χαθήκαν σε ένα χρόνο στον ιδιωτικό τομέα, 55.000 χάθηκαν μόνο μέσα στον Οκτώβριο του ’11 και ο σύλλογος στέλνει την συμπαράσταση του στον ψήστη των γκούντις, τον κουριερά, και τον υπάλληλο του Ελευθερουδάκη. Αλλά και στους εργαζόμενους της χαλυβουργίας και του άλτερ, με βασική (ιδεολογική) τοποθέτηση ότι φταίνε οι κακοί, άπληστοι, εκμεταλλευτές εργοδότες. Σε μια χώρα που έχει στραγγαλιστεί ο ιδιωτικός τομέας ή συντηρείται από το δημόσιο (το οποίο πλέον δεν πληρώνει) εμείς θεωρούμε ότι φταίει η ‘ανάλγητη εργοδοσία’.
Συνάδελφοι όσο κανείς μας δεν παίρνει θέση απέναντι σε αυτή την προπαγάνδα κάποιοι θα θεωρούν, όλο και περισσότερο, ότι μας εκφράζει. Όχι μόνο ως ιδεολογία άλλα και ως πρακτική.

Όνομα: Apories
Ημ/νία: 26-11-2011
Κείμενο: Στις 10/02/2011 το σωματείο έβγαλε ανακοίνωση συμπαράστασης για τους 300 απεργούς της υπατίας, στη Νομική Αθηνών.
Τώρα που αυτοί κατηγορούνται για σωρεία αξιόποινων εγκληματικών πράξεων τι έχει να πεί το σωματείο?

Παραθέτω δύο Link,ένα για ληστείες και ένα για απόπειρα βιασμού εναντίον γυναίκας,

http://www.inews.gr/87/lathrometanastes-tis-ypatias-rimazan-aftokinita-sta-chania.htm

http://www.star.gr/ellada_kosmos/118306/

[Πρώτη Σελίδα] [Προηγούμενες Εγγραφές] Βρίσκεσαι στη σελίδα 1 από 11 σελίδες [Επόμενες Εγγραφές] [Τελευταία Σελίδα]